Sintermeertencollege kerstverhaal

Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik weinig op heb met grote feesten en andere loze gebaren. Iemand zo maar 'fijne dagen' toewensen, doet me weinig of niets. Wanneer er een ware en oprechte 'geschiedenis' achter zit, wordt het pas echt. Zo'n verhaal schreef ik hier een paar jaar geleden. Op verzoek van een enkeling nog een keer...

Aan het einde van het jaar… 

Inmiddels meer dan vijftig jaar geleden, op een druilerige woensdagmiddag in september, bracht mijn vader mij weg naar mijn nieuwe internaatsbestaan in het verre, Brabantse land. De tocht leek eindeloos, de Limburgse autosnelweg naar het noorden was nog lang niet klaar – je moest in Wessem nog met een pontje de Maas over! - en ik kreeg de stellige indruk dat mijn vader omwegen maakte om het moment van afscheid zo lang mogelijk uit te stellen.
We maakten samen mijn bed op en we richtten met de schamele spulletjes uit een toenmalig jongensleven  mijn verblijfje voor de komende jaren zo gezellig mogelijk in. Plots zakte mijn vader op het door mijn moeder met zorg gestreken, smetteloos witte laken ineen en begon onbedaarlijk te huilen. Het is niet gemakkelijk om als twaalfjarige een troostende arm te leggen rond de schokkende schouders van je vader. Daar kwam nog bij dat mijn pa een stoere mijnwerker was en in het dagelijkse leven een tomeloze clown en grappenmaker, die feestjes en partijen opluisterde met zijn onnavolgbare mimiek en onvoorspelbare fratsen. Daar zat ik dan, hulpeloos en totaal onvoorbereid. De kerstvakantie was toch niet zo ver weg…?
De kaarsrechte oprijlaan voor mijn internaat gebruikte hij om talloze malen zijn witte Opeltje te stoppen, uit te stappen, met zijn vochtige zakdoek te zwaaien, om uiteindelijk de grote weg op te draaien en voor lange tijd uit mijn zicht te verdwijnen.
Bijna vier (!) maanden later stapte ik als trotse overlever vanaf mijn geïsoleerde internaatseiland het alledaagse, Heerlense vasteland weer op. Buiten het station stond mijn vader breedlachend en met zijn armen wiekend op mij te wachten. Hij griste het koffertje uit mijn handen, ik sloot mijn jongenshand in zijn machtige mijnwerkersknuist en samen begaven we ons door de versgevallen sneeuw op weg naar veertien heerlijke dagen rond kerst en Nieuwjaar.
Nu pas besef ik dat ik gewoon door aan te komen, door er te zijn, door mijn hand in de zijne te sluiten mijn vader toen de mooiste Kerstmis aller tijden heb bezorgd.
Nu pas weet ik dus ook zeker dat dat de essentie is van dit prachtige feest: juist op tijd aankomen bij mensen van wie je houdt, er zijn, hun handen en vooral hun hart omsluiten met jouw liefde.
Met die dierbare herinnering op mijn netvlies wens ik iedereen met een warm hart en warme handen voor Sintermeerten bijzonder fijne kerstdagen toe!
Herman Broekmans 

Verleg je grenzen!

Sintermeertencollege
Valkenburgerweg 219
6419 AT Heerlen
t: 045–571 16 64
f: 045–571 50 94
e: admin@sintermeerten.nl
 

 Laatste Nieuws

 
Frans Erens en Napoleon

Nederland, Limburg, Erens en de Keizer
Mijn Opa was geboren aan het eind van de 19e eeuw. Hij kon nog vertellen over een polderplat...

Meer Weblogs >